O TERAPII SŁÓW KILKA

104

Wiele osób demonizuje terapię lub ma wobec niej nierealistyczne oczekiwania. Z jednej strony trudno się na nią zdecydować, a z drugiej łatwo nią rozczarować. Warto zatem uświadomić sobie, czym jest, a czym nie jest psychoterapia.

CO TERAPII NIE ZASTĄPI
Sporadyczne spotkania z psychologiem bądź okazjonalne wizyty w ośrodkach interwencji kryzysowej mogą dostarczać motywacji, ale nie stanowią stabilnej, pełnowartościowej terapii psychologicznej. Leczenie środkami farmakologicznymi, chociaż bywa czasami niezbędne i może wspierać proces psychoterapii, jest jedynie środkiem działającym doraźnie, nie leczy przyczyn, a zaledwie eliminuje objawy, np. lęk, smutek, nieufność, podejrzliwość. Jeśli przyjmowanie leków nie będzie wspomagane terapią, objawy powrócą.

Popularne w autodiagnozie jest też wykorzystywanie informacji dostępnych w Internecie, publikacjach naukowych, czasopismach psychologicznych i pedagogicznych. Owszem, jest to dobre źródło informacji, ale wiedza niepoparta uczestnictwem w terapii nie przyniesie spodziewanych rezultatów. Każdy człowiek ma własną osobowość i niemożliwe jest jej pełne zdiagnozowanie na podstawie podobieństwa do czyjejś historii życia zamieszczonej na forum internetowym. Zdarza się, że osoby potrzebujące konkretnej pomocy psychologicznej są przekonane, że kiedy zaczną studiować psychologię, pedagogikę lub pokrewny kierunek, zrozumieją przyczynę swoich życiowych trudności i będą umiały same udzielić sobie pomocy. To złudne przekonanie, gdyż poznanie poszczególnych teorii psychologicznych nie daje żadnej gwarancji, że osoby będą mogły się nimi posługiwać w odniesieniu do swoich osobistych doświadczeń. Dodatkowo, obniża to motywacje do podjęcia terapii.

Na proces terapeutyczny wpływać mogą również związki bądź relacje w jakich znajduje się osoba. Mogą one dawać poczucie szczęścia, wzmacniać motywacje, jednak nie są dobrym „miejscem” na przepracowywanie własnych trudności.
Popularne ostatnio warsztaty psychologiczne mogą stanowić dobre uzupełnienie terapii, ale należy najpierw sprawdzić, kto je oferuje, jakie ma kompetencje i doświadczenie. Grupy wsparcia, takie jak Al-Teen czy Al-Anon*, również są jedynie grupami samopomocowymi. W ich spotkaniach nie uczestniczą profesjonalni terapeuci, lecz wyłącznie osoby z podobnymi problemami. Ich celem jest rozmawianie o przeżywanych trudnościach, uczuciach, emocjach i doświadczeniach oraz udzielanie przez to wzajemnego wsparcia.

DO CZEGO SŁUŻY TERAPIA
W Polsce osobom z syndromem DDA oferowana jest bezpłatna terapia. Można ją podjąć w placówkach leczenia uzależnień bądź w ośrodkach specjalizujących się w terapii DDA. Na stronie internetowej Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (www.parpa.pl) zamieszczona jest lista takich placówek.

Terapia powinna „służyć życiu”. Źle byłoby, gdyby osoba, która ją podjęła, koncentrowała się wyłącznie na jej przebiegu, na etapach, które pokonuje, zapominając przy tym o bieżących sprawach, kontaktach międzyludzkich. Nie należy zapominać, że proces leczenia nie odbywa się tylko w zaciszu gabinetu psychologa. Jest on kontynuowany na każdej innej płaszczyźnie życia i aktywności pacjenta. Ważne jest przyglądanie się samemu sobie, swoim reakcjom na zachowania innych, relacjom z innymi. Efekty terapii w dużej mierze zależą od zaangażowania danej osoby, jej gotowości do wprowadzania zmian w swoim życiu, współpracy z psychologiem. Szczególnie ważnym elementem jest zaufanie do terapeuty, pacjent będzie mu bowiem opowiadał o swoich trudnych, często wstydliwych i bolesnych doświadczeniach.

Mimo że terapia jest procesem trudnym, a w jej trakcie samopoczucie może się nawet okresowo pogorszyć, warto przetrzymać kryzysowe momenty. Wielu naszych pacjentów żałuje, że nie rozpoczęli terapii wcześniej, co pozwoliłoby uniknąć wielu trudnych sytuacji i relacji, rozczarowań oraz niepowodzeń.
Jako terapeuci jesteśmy często świadkami niebywałych, fascynujących zmian.

Proces, któremu towarzyszymy, przestaje być tylko terapią skoncentrowaną na porządkowaniu przeszłości, a staje się procesem rozwoju, osiągania szczęścia, satysfakcji z siebie samego i życia.

Katarzyna Gruca, Ewa Czarnota-Hańce

* Al-Teen – grupy dla dzieci i młodzieży z rodzin z problemem alkoholowym,
* Al-Anon – grupy dla członków rodziny osoby uzależnionej

ŹRÓDŁO: MIESIĘCZNIK KATOLICKI LIST, SKRĘPOWANI DZIECIŃSTWEM O DOROSŁYCH DZIECIACH ALKOHOLIKÓW, NUMER SPECJALNY 2011
ZAMÓW PRENUMERATĘ LISTU: http://sklep.e-medialist.pl